برف ها گوسفندهای انقلابین!

آب خودش به تنهایی نمیدرخشه با اینکه منبع زندگیه. فقط مث آینه بازتاب میده شکل چیزی که جلوشه رو. مگر گاهی یک سری لحظات خاصی باشه که حس کنی انگار تصویر خورشید داره میدرخشه که کم پیش میاد و البته من عاشق دریا و اقیانوس وقتی نور این مدلی روش میوفته هستم. (عاشق وقتای دیگشم هستم البته🗿) اما صحبت من الان راجع به آب نبود. میخواستم در واقع راجع به برف حرف بزنم. کوچک ترین نوری کافیه تا برف ها بدرخشن. من الان یادم نمیاد برف پا خورده و گلی هم میدرخشه یا نه، ولی اگر بدرخشه هنوز که خیلی باحاله. جالب اینه که شکل دونه های برف جدی جدی ستاره شکل هم هست. شبیه اینه که آسمون رو میارن به زمین تا زمینم بدرخشه و دوباره زندگی جون بگیره. خصوصا الان که شبه و داشتم نگاهش میکردم خیلی بامزه بود که زمین سفیده و میدرخشه و آسمونم با سیاهی میدرخشه. و من مدتی هست که با برف خیلی خو گرفتم. جدی جدی احساس میکنم زندگیم با برف شروع شده. مفصله که بگم چجوری حس میکنم خون و سیب قرمز زندگی انگار وقتی روی برف میوفتن، تبدیل به همون قارچ قرمزا میشن با نقطه های سفید که انگار برف روشون نشسته و اون قارچ باعث زندگی بخشیدن به ما میشه با زامبی کردنمون :)))) بله زامبی. راجع به قارچ ها بخونید، یا حتی the last of us رو یکم آشنا باشید، متوجه میشید. حالا چرا اون مدل قارچ هم اولش حسی بود برام، ولی بعد دیدم جدی مختص زمستونه و زیر درختای کاج همیشه سبز کریسمس هم درمیومده و بابانوئل حتی ازین قارچا گرفته شده. جالب اینه همون موقع که حسش کردم یه دفتر قارچی این مدلی هم خریدم که اینجوری زندگی رو باش شروع کنم دوباره. درکل این قارچا اول زامبیت میکنن بنظرم تا وقتی که خودت انقد جون بگیری که بتونی روی پای خودت وایسی و خودت زندگی کنی. بعد تازه از یه طرف دیگه ابرا شبیه گوسفندن. (قالب جدیدم هم بامزه شده که وسط ابر نوشتم ببعی). خلاصه انگار ابرا فرار اب ها از روی زمینن چون بقیه حاضر نبودن خودشونو توی آب ببینن، تا برن و شانسشون بزنه و برف شن و اینجوری برگردن و دنیا رو تغییر بدن. گوسفندایی که خلاف چیزی که جامعه براش تعیین کرده که همیشه باید قربانی باشن، تصمیم میگیرن انقلاب کنن.

من دلم میخواد اینو با خمیر بسازم که از ابر گوسفند میریزه و بفروشم. ببینم چی میشه